Uno is hier ons favoriete
spel en het wordt veel gespeeld.
Op uitstapjes gaat het altijd mee.
Vroeger had we 1 spel, maar
meestal had Aranka het op zak en
als we het wouden spelen en
dan waren we altijd ontgoocheld
dat het niet in huis lag.
Dus kreeg Jaro op zijn
verjaardag een eigen Uno.
Met een bijpassend zakje.
Van buiten is het in stof,
vanbinnen is de stof geplastificeerd.
Deze Dino's in de kleuren
van Uno passen perfect.
Ook Moriander kreeg op zijn
verjaardag een eigen Uno.
Voor hem maakte ik een
stoerder zakje.
Ook nu weer past de stof
perfect bij de speelkaarten.
Ze gaan overal mee naar toe
en het is een spel dat nooit
verveelt!
Het hele Uno zakjes verhaal
begon eigenlijk hier mee.
Aranka had een Jute zakje
voor haar kaarten.
( Eerst de gezamenlijke kaarten,
maar ze was er altijd mee op stap,
dus meer en meer werden het
haar kaarten. )
Het zakje was ooit een verpakking
van Thaise rijst.
Als de rijst op was, maakte ik het iets
kleiner en we bewaarden
de speelkaarten erin.
Zo ging het al jaren mee.
Maar Jute is niet zo stevig en
aan de zijkanten kwam het los.
Maar Aranka was zo gehecht
geraakt aan het zakje...
Dus ik prutste de stof aan de
zijkant los....
Ik vond een restje bruine
stof en na wat denkwerk,
zette ik het weer in elkaar.
Ze was zo blij!
Haar Uno kaarten en gewone
speelkaarten passen er
perfect in.
Aan de zijkant zit nu
netjes het mooie stofje.
Ook dit zakje gaat overal
mee naar toe.
En dit Uno verhaal krijgt
nog een staartje!
Ilse is aan het opruimen en
regelmatig brengt ze spullen
waar ze denkt dat ik er wel iets
mee kan doen.
En onlangs zat er een unospel in!
Het is een iets oudere versie
en ze doen me denken aan het
unospel dat ik als kind had.
Maar daar hoort een leuk
verhaal bij.
Ik speelde het spel altijd bij mijn
vriendinnetjes, maar we hadden
het zelf niet.
Toen was ik ook al inventief
en creatief.
We hadden wel gewone speelkaarten
en een paar die niet meer compleet
waren en daarmee maakte
ik mijn eigen Uno.
Ik tekende allemaal cijfers en
letters en alles wat bij het spel
hoorde en beplakte de kaarten.
Het werd een dik pak unokaarten.
Het maken ervan had wel wat
werk gekost, maar wat was ik trots!
Ik heb ze lang bewaard,
maar als ik eigen kinderen kreeg en
we onze eigen ECHTE UNO
kaarten hadden, heb ik er afstand
van gedaan.
De kaarten van Ilse heb ik
officieel gedoopt tot de mijne.
Met een fleurig stofje maakte
ik ook voor deze kaarten
een zakje.
Spelen jullie wel eens UNO?
Fijne dag!
